Sep 022015
 

Hanneke-De-Boer-is-zwangerEen hartje dat klopt als een topsporter in training. Een klein mensje dat druk aan het zwemmen is in mijn baarmoeder. Onze droom is tot leven gekomen: ik ben bijna 12 weken zwanger!

Enorm blij en gelukkig zijn we met dit nieuwe leven. De afgelopen weken waren erg spannend, maar na een paar goede echo’s neemt het vertrouwen toe!

Nieuwe balans

De afgelopen maanden waren moeilijk. Hoewel ik achter mijn besluit stond geen wedstrijden te starten dit seizoen en afscheid te nemen van het Longdistanceteam had ik veel moeite met het vinden van een nieuwe balans. Ieder ‘wedstrijdweekend’ was lastig, al zorgde ik ervoor dat ik  allerlei andere leuke dingen ter afleiding deed. Heel langzaam begon ik te wennen aan sporten zonder prestatiedoel. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik nog niet zonder mijn Garmin gesport heb. Sommige gewoontes zijn hardnekkig ;-) En ik kan nu zeggen dat ik daar ook voldoening uit kan halen en plezier in heb. Gewoon sporten omdat ik het fijn vind om te doen, zonder daar een prestatie aan te hangen. Ook is het fijn te ervaren dat er meer is in het leven is dan sport. Dat kan ik inmiddels ook als een verrijking van mijn leven voelen.

Spontaan

Na de struggle van de afgelopen maanden was de beloning des te groter toen onze wens totaal onverwacht spontaan in vervulling ging. Tijdens onze vakantie in Italië fietste ik ineens zo beroerd de berg op dat het eerste lichtje ging branden. De laatste keer dat ik zo beroerd gefietst had bleek ik namelijk achteraf zwanger te zijn. Maar ik mopperde niet te hard tegen Rob, want de dag daarvoor had ik tegen zijn advies in nog een duurloop gedaan bij dertig plus graden, dus ik fietste gestaag door. Gewoon blijven ronddraaien, kom je vanzelf boven tenslotte. Toen ik de volgende dag de Italiaanse koffie ineens niet meer om te drinken vond zijn we toch maar even een zwangerschapstest gaan halen ;-)

Zwangerschap en sporten

Als je je lijf zo goed kent door jaren topsport is het heel interessant om mee te maken wat het effect van een zwangerschap op je lijf is. Ik merk het in eerste instantie tijdens het sporten dat alle snelheid eruit is en het voelt alsof je een marathon gelopen hebt zonder iets te doen. Als zelfs mijn echtgenoot de neiging heeft om te zeggen ‘Kom op Hanneke, tandje erbij’ dan zegt dat wel iets…(toen ie nog niet wist dat ik zwanger was dan hè ;-) ) Nu het eerste trimester er bijna op zit, is de extreme vermoeidheid en misselijkheid minder en gaat het sporten ook weer makkelijker. Mijn lijf geeft gelukkig goed zelf aan wat kan en goed is op dat moment. En zolang ik nog kan sporten geniet ik er met volle teugen van :-)