Jun 022014
 

Een speciaal plekje

Hoewel nog maar één keer eerder gedaan in 2011 heeft de triatlon Nieuwkoop een speciaal plekje in mijn hart. Waarom? Vanwege de herinneringen aan de voorbereiding op mijn eerste hele triatlon in Almere, de ‘Dwaas of triatleet’ tijd en vanwege de sfeer en het parcours (mijn favoriete intervaltrainingsrondje). Maar vooral vanwege het feit dat de winst daar in 2011 mij het vertrouwen gaf om mijn Hawaii droom uit te spreken.

Vermoeidheid of supercompensatie?

Bij het NK OD in Weert de week ervoor heb ik behoorlijk diep moeten graven om op het podium te belanden. Logisch dat je lijf daarop reageert met een enorme vermoeidheid, ik doe dan ook weinig de week ervoor.

IMG-20140601-WA0000

Mijn lijf voelt ouderwets slecht aan voor de wedstrijd. Daar laat ik me niet meer door uit het veld slaan, ik ken mezelf en mijn lijf langer dan vandaag. Toch is er wel die gezonde spanning: is het vermoeidheid of supercompensatie? Ben ik genoeg hersteld? Rob is voor het eerst sinds jaren mee als supporter naar een wedstrijd zonder camera en kan me heerlijk aanmoedigen en coachen, erg leuk voor de verandering.

Oude tijden herleven

Met veel zin lig ik samen met vriendin Ingrid in het water. Onze eerste wedstrijd samen sinds Almere 2011, een bijzonder moment. Als vanouds haast Ingrid me de eerste paar honderd meter waardoor ik vrij snel voorin lig en vrijuit kan zwemmen.

IngridEnHannekeNieuwkoop

Pushen

Denkend aan al de intervaltrainingen op hetzelfde parcours waarbij mijn benen veel harder om genade riepen lukt het me om goed te blijven pushen op de fiets. Ik loop tegen mijn eigen verwachting in zelfs uit op dames nummer 2 en 3 tijdens het fietsonderdeel.

Sponzen, soppen en blaren

Ingecalculeerd dat ik iedere seconde nodig zou kunnen hebben voor de overwinning had ik van te voren besloten zonder sokken te gaan lopen. Dat was op zich nog niet zo’n ramp geweest als ik niet vrolijk een aantal sponzen boven mijn hoofd had uitgeknepen. Al bij 9 km sopte ik in mijn schoenen. Hoe dom kun je zijn. Handig zulke lichtere wedstrijdschoenen als je ze vervolgens gaat verzwaren met water ;-) Na 15 km ging de enorme blaar open en tsja dan ontstaat er zo’n pijn die best moeilijk te negeren valt. Gelukkig verkeerde ik in goed gezelschap met een voorfietser, de verslaggever van RTV lokaal en een motoragent. Met de sirene aan werd ik als een koningin naar de finish toe geleid en warm onthaald als eerste dame. Weer een mooie herinnering en ervaring rijker!

HannekeFinishNieuwkoop2014

Om het feestje compleet te maken stond teammaatje Heleen bijde Vaate ook op het podium en eindigde Carla van Rooijen van het Trivio Longdistanceteam als tweede bij de dames 40+.