Mar 172014
 

Thuiskomen is het woord dat het eerst in me op komt als ik probeer mijn gevoel te omschrijven dat me overviel sinds ik hier ben.

Samen met Rob en een aantal meiden van het Trivio Longdistanceteam ben ik op trainingsstage op Fuerteventura.

Zwemmen in zee met de opkomende zon, helemaal alleen met de elementen van de natuur. Samen trainen met de meiden in het mooie 50 meter buitenbad van Playitas. Fietsen in de zon over het mooie eiland. Voor het eerst sinds tijden hardlopen zonder klachten omdat mijn lijf zoveel beter gedijt in de warmte. Corestability in de zon op de golfbaan, omdat het lekker zacht ligt ;-)
Trainen zonder druk, zonder moeten, gewoon omdat het kan en mag en omdat triathlon mijn passie is en ik volop kan genieten van het trainen.

Het roept mooie herinneringen op aan ons verlof in Amerika en Hawaii en de weg naar de wereldkampioenschappen.

En Rob? Die traint lekker mee, op weg naar zijn eerste marathon. En schiet af en toe wat beelden. Gewoon omdat het kan, mag en zijn passie is….

Het gevoel van thuiskomen terwijl je op vakantie bent klinkt vreemd. Het trainen en leven in de zon voelt letterlijk en figuurlijk als en warme deken…en dat doet me beseffen hoeveel ik dat heb gemist.

Hieronder mooie beelden van Elcampesino van het zwemmen in de zon….

Jan 182014
 

Radiostilte is de meest aantrekkelijke optie in een tijd waarin het allemaal niet zo lekker gaat en je je kwetsbaar voelt. Maar het zou geen eerlijk beeld schetsen van de realiteit als ik alleen maar stukjes schrijf over alles wat goed gaat. Bovendien denk ik dat het wel herkenbaar is voor sporters.  Vandaar dat ik toch een poging doe mijn zoektocht naar een nieuw evenwicht na Hawaii onder woorden te brengen.

Aan het eind van het filmpje ‘Droomrace, Ironman Hawaii’ geef ik aan dat ik niet stop met triatlon, maar met een andere insteek wil gaan sporten, minder intensief. In het interview met Rob de dag na de wedstrijd geef ik aan dat mijn droom op triatlongebied is uitgekomen en er “een soort nieuwe fase begint”.

Hawaii ligt inmiddels 3 maanden achter me. En hoewel je misschien zou verwachten dat ‘het zwarte gat’ dan inmiddels wel verdwenen is, heb ik het gevoel dat het voor mij juist nu pas echt aan de orde is.

In de eerste weken heb ik heerlijk kunnen nagenieten. Ik sportte nog steeds vaak, maar zonder druk of schema’s. Ik genoot van de tijd en de ruimte die er vrij kwam. Ruimte voor andere dingen in mijn hoofd dan de focus op (het halen van) Hawaii. Maar daarnaast is er ook veel onrust. Want er komt opeens heel veel keuzeruimte. Als je twee jaar lang gewend bent om volgens een hele strakke planning te leven is dat wennen. Hoewel het heus niet altijd makkelijk is om volgens een heel strak regime te leven is het wel erg overzichtelijk. Werken, trainen, eten, slapen, repeat… Alle keuzes waren gericht op of het wel of niet bijdroeg aan het behalen van mijn doel. De vraag of ik wel zin had om te trainen kwam niet in me op, want ik volgde gewoon mijn trainingsschema. En je moet van goede huize komen om mij af te krijgen van iets wat in mijn kop zit. Rob deed nog wel eens een poging, meestal vergeefs. Mijn coach André probeerde nog wel eens te zeggen dat de onderkant van de zone ook een optie is in plaats van altijd aan de bovenkant van de zone te trainen. Iedere training ging ik een wedstrijd met mezelf aan om beter te worden. Dat gaf me voldoening.

En dan is daar het moment dat niet iedere training een wedstrijd met mezelf hoeft te zijn. Haal ik daar ook voldoening uit? Gelukkig was er een aantal loopwedstrijdjes waar ik mijn voldoening op sportgebied uit kon halen. Maar helaas begint mijn lijf te protesteren. Ondanks het feit dat ik qua trainingsuren ongeveer de helft doe van wat ik deed heb ik allerlei overbelastingsklachten. Nu is de winter nooit mijn favoriete seizoen geweest en functioneert mijn lijf in de warmte sowieso vele malen beter, maar toch hoopte ik ergens anders op. Is dit een reactie van mijn lijf op twee jaar lang heel veel gevergd te hebben?

Op dit moment heb ik het gevoel dat ik ergens in Niemandsland zweef op weg naar een nieuw evenwicht in mijn leven. Het verschil tussen ‘ik ben een triatleet’ of  ’ik doe aan triatlon’. De uitdaging om ook voldoening te kunnen halen uit andere dingen dan sportprestaties. Het leren luisteren naar mijn gevoel: Waar heb ik zin in? Wat wil ik? Wat kan ik? Waar word ik gelukkig van zonder een grote sportdroom voor ogen te hebben?

Ik heb er vertrouwen in dat ik een nieuw evenwicht ga vinden. En hoe dat eruit gaat zien? De toekomst zal het leren!

Oct 092013
 

Nog een paar dagen en dan is het eindelijk zo ver… de Ironman Hawaii! Spannend, nog een beetje onwerkelijk, en vooral heel veel zin.

In de drie weken tussen de Ironman 70.3 World Championship Las Vegas en onze aankomst op Hawaii heb ik heerlijk kunnen trainen en reizen samen met Rob. Met een camper door Amerika getrokken en al zwemmend, fietsend en lopend het land verkend. Wat een luxe om op zulke prachtige plaatsen te kunnen trainen en zo samen naar Kona toe te werken!