Sep 022015
 

Hanneke-De-Boer-is-zwangerEen hartje dat klopt als een topsporter in training. Een klein mensje dat druk aan het zwemmen is in mijn baarmoeder. Onze droom is tot leven gekomen: ik ben bijna 12 weken zwanger!

Enorm blij en gelukkig zijn we met dit nieuwe leven. De afgelopen weken waren erg spannend, maar na een paar goede echo’s neemt het vertrouwen toe!

Nieuwe balans

De afgelopen maanden waren moeilijk. Hoewel ik achter mijn besluit stond geen wedstrijden te starten dit seizoen en afscheid te nemen van het Longdistanceteam had ik veel moeite met het vinden van een nieuwe balans. Ieder ‘wedstrijdweekend’ was lastig, al zorgde ik ervoor dat ik  allerlei andere leuke dingen ter afleiding deed. Heel langzaam begon ik te wennen aan sporten zonder prestatiedoel. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik nog niet zonder mijn Garmin gesport heb. Sommige gewoontes zijn hardnekkig ;-) En ik kan nu zeggen dat ik daar ook voldoening uit kan halen en plezier in heb. Gewoon sporten omdat ik het fijn vind om te doen, zonder daar een prestatie aan te hangen. Ook is het fijn te ervaren dat er meer is in het leven is dan sport. Dat kan ik inmiddels ook als een verrijking van mijn leven voelen.

Spontaan

Na de struggle van de afgelopen maanden was de beloning des te groter toen onze wens totaal onverwacht spontaan in vervulling ging. Tijdens onze vakantie in Italië fietste ik ineens zo beroerd de berg op dat het eerste lichtje ging branden. De laatste keer dat ik zo beroerd gefietst had bleek ik namelijk achteraf zwanger te zijn. Maar ik mopperde niet te hard tegen Rob, want de dag daarvoor had ik tegen zijn advies in nog een duurloop gedaan bij dertig plus graden, dus ik fietste gestaag door. Gewoon blijven ronddraaien, kom je vanzelf boven tenslotte. Toen ik de volgende dag de Italiaanse koffie ineens niet meer om te drinken vond zijn we toch maar even een zwangerschapstest gaan halen ;-)

Zwangerschap en sporten

Als je je lijf zo goed kent door jaren topsport is het heel interessant om mee te maken wat het effect van een zwangerschap op je lijf is. Ik merk het in eerste instantie tijdens het sporten dat alle snelheid eruit is en het voelt alsof je een marathon gelopen hebt zonder iets te doen. Als zelfs mijn echtgenoot de neiging heeft om te zeggen ‘Kom op Hanneke, tandje erbij’ dan zegt dat wel iets…(toen ie nog niet wist dat ik zwanger was dan hè ;-) ) Nu het eerste trimester er bijna op zit, is de extreme vermoeidheid en misselijkheid minder en gaat het sporten ook weer makkelijker. Mijn lijf geeft gelukkig goed zelf aan wat kan en goed is op dat moment. En zolang ik nog kan sporten geniet ik er met volle teugen van :-)

Apr 222015
 

Wachten op het tot leven komen van een nieuwe droom

Na een lange periode van stilte wil ik met het oog op komend wedstrijdseizoen en de vragen die ik krijg met deze blog openheid van zaken geven. Dit om vragen als:

Wat zijn jouw doelen voor het komend seizoen? Geen Ironman? Geen motivatie meer?’

in één keer te kunnen beantwoorden. Steeds om de waarheid heen blijven draaien voelt niet goed voor mij. Bovendien denk ik dat het niet verkeerd is om aandacht te besteden aan een precair onderwerp in de sport.

Het onuitgesproken nieuwe doel

Na het behalen van mijn sportdroom in 2013 (deelname aan WK Ironman 70.3 Las Vegas en WK Ironman Hawaii en het fantastische sportverlof) was het onuitgesproken nieuwe doel zwanger worden. Hiervoor deed ik een stap terug in het trainen en besloot ik geen Ironman/hele triatlon te doen in 2014. Dit om mijn lijf  de ruimte te geven om te herstellen en voor een zwangerschap open te staan.

Met een stuk minder trainingsuren en minder focus bleek ik in 2014 toch nog aardig mee te kunnen draaien. Hoewel een seizoen zonder Ironman voor mij als Longdistancedame toch wel als een half seizoen voelde.

Voor mij persoonlijk was het een stuk makkelijker geweest om afscheid te nemen van topsport/wedstrijden als er een ander doel voor in de plaats was gekomen. Helaas vergt deze nieuwe droom wat meer geduld dan ik had gehoopt.

Afscheid longdistanceteam

Het liefst zou ik ook dit seizoen weer aan de start staan van een aantal wedstrijden, maar ik heb besloten dit seizoen helemaal geen wedstrijden te starten. Ik ken mezelf lang genoeg om te weten dat ik mijn grenzen opzoek als ik eenmaal aan de start sta. Een  wedstrijd op 75% draaien is me nog nooit gelukt. En de spagaat waar ik nu in zit word ik uiteindelijk ook niet gelukkig van.  Dat is ook de reden dat ik uit eigen beweging afscheid heb genomen van het Trivio Longdistanceteam. Op dit moment is het te moeilijk voor mij om deel uit te maken van iets waar ik probeer afstand van te nemen voor een doel in de toekomst dat er nog niet is. Komend westrijdseizoen even niets, alleen sporten zonder druk van prestatie en dan zien we in 2016 wel weer verder. Hopelijk heb ik voor die tijd een blog kunnen posten met de titel: “Een nieuwe droom die tot leven is gekomen”.

Precair onderwerp

Hoewel uit onderzoek blijkt dat veel duur/topsporters problemen hebben met zwanger worden hoor ik er nooit iets over. Ja, de succesverhalen als er een kind op de wereld  gezet is, maar niet over hoe moeizaam de weg er naar toe kan zijn. Topsport kan zwaar zijn, maar er zitten veel elementen aan die je zelf in de hand hebt. Zwanger worden heb je niet zelf in de hand en dat is moeilijk, heel moeilijk. Ik weet zeker dat er vele vrouwen met mij worstelen met dilemma’s rondom kinderwens, sportcarriere, behandeltrajecten. Maar zolang daar niet over gesproken wordt in de sportwereld blijft er een soort taboe op rusten en voelt iedereen zich eenzaam in deze strijd. Dat is de belangrijkste reden dat ik uiteindelijk toch de knoop heb doorgehakt om dit zeer persoonlijke onderwerp in de openbaarheid te brengen. Ik hoop dat er vrouwen zijn die hier steun of herkenning uit kunnen halen.

Oct 272014
 

Ultrasprint

Als laatste wedstrijd van de Eredivisie 2014 stond er op 14 september een teamrelay op de planning. Met z’n vieren na elkaar een 1/16 ultrasprint afstand afleggen. Gelukkig mocht ik de spits afbijten.
Als een van de weinige had ik ervoor gekozen zonder wetsuit te zwemmen. Voor die 380 meter zwemmen schatte ik in dat de tijd die ik langzamer zou zwemmen zonder wetsuit wel opwoog tegen de snellere wissel. En een belangrijke factor: minder stress. En inderdaad: ik kwam met een groepje meiden tegelijk het water uit, maar zat door de snelle wissel als eerste van de achtervolgende groep de fiets.

Op kop sleuren

7,5 km volle bak fietsen. Ik had nog de ijdele hoop dat ik de meiden in mijn wiel zou kunnen lossen, maar helaas ;-) In de wisselzone werd ik door een jurylid terechtgewezen omdat ik mijn fiets op de verkeerde plek zou hebben gehangen. dit kostte me erg veel tijd waardoor ik met achterstand aan het lopen begon.

Kapot gaan in de sprint

HannekeBankje
En dan 2,5 km sprinten. Man, man, man, wat is dat toch niets voor mij zeg. Alles gegeven wat erin zat. En als derde dame het stokje over kunnen geven aan Neiske. Lang bleven we derde liggen, maar helaas moest Joke het op het lopen afleggen tegen Danne Boterenbrood, maar dat is zeker geen schande om van zo’n talent te verliezen.

Tweede overall in het eindklassement

Met een vierde plaats op de teamrelay eindigen we op een mooie tweede plaats overall in de Eredivisie. Een hele mooie prestatie voor ons als Trivio LONGDISTANCEteam!
140914-EredivisieAlmereTeamRelay700x300